Σχεδόν βέβαια όχι με τον τρόπο που περιέγραψε ο Derek de Solla Price στο σημαντικό έργο του «Gears from the Greeks».
Ο Price έγραφε ότι υπήρχαν μόνο έξι δύτες και ότι, λόγω του μεγάλου βάθους, μπορούσαν να παραμένουν στον βυθό για λίγα μόνο λεπτά, χωρίς φιάλες ή σωλήνες παροχής αέρα.
Στην πραγματικότητα οι δύτες χρησιμοποιούσαν κλειστά εύκαμπτα σκάφανδρα, χάλκινα κράνη και παροχή αέρα από την επιφάνεια.
Το καταδυτικό κράνος αναπτύχθηκε από τον Charles Anthony Deane το 1823, ενώ ο William James κατασκεύασε το 1825 ένα από τα πρώτα λειτουργικά αυτόνομα συστήματα αναπνοής. Ο Augustus Siebe, ο οποίος το 1837 συνέδεσε το κράνος του Deane με κλειστό καταδυτικό ένδυμα, θεωρείται συχνά ένας από τους πατέρες της σύγχρονης κατάδυσης. Ήδη από το 1843 το Βρετανικό Βασιλικό Ναυτικό είχε ιδρύσει την πρώτη σχολή καταδύσεων στον κόσμο.
Στα τέλη της δεκαετίας του 1870 οι Έλληνες σφουγγαράδες είχαν υιοθετήσει πλήρως το σκάφανδρο. Επομένως οι δύτες που ανακάλυψαν και στη συνέχεια εργάστηκαν στο ναυάγιο των Αντικυθήρων χρησιμοποιούσαν σχεδόν ασφαλώς σκάφανδρο και κράνος, με σωλήνα παροχής αέρα από την επιφάνεια.
Δυστυχώς, η περιγραφή του Price περί ελεύθερης κατάδυσης των σφουγγαράδων εξακολουθεί να επαναλαμβάνεται ακόμη και σε σύγχρονες δημοσιεύσεις.